Mijn geduld raakt op [Schrijverskast 12]

even_geduld1

Mijn geduld raakt op!

 Door gastblogger Janneke Heimweg

Al mijn bijdrages voor ‘Uit de Schrijverskast’ waren tot nu toe positief en opbouwend. Ik klaagde niet, was eerlijk en schreef met de nodige zelfspot.

Maar nu is het tijd voor een blog waarin ik eens de waarheid vertel.

Hoe nederig moet een schrijver zijn? Dit is wat ik mij de laatste weken afvraag.

Op Twitter lees ik dappere schrijfcollega’s die hun manuscript telkens weer naar een andere uitgeverij sturen en telkens maanden lang niets horen.

En dan, als ze ‘geluk’ hebben, krijgen ze een brief terug met de mededeling dat men het werk ontvangen heeft, maar dat het bijvoorbeeld niet past binnen hun portefeuille.

 

Don’t call us, we call you (not).

Nu denk je: ‘geluk’ hebben? Ja, dat bedoel ik inderdaad, want tot mijn grote verbazing blijken uitgeverijen zelfs in staat om hele manuscripten kwijt te raken! Dus, heb je een half jaar gewacht en durf je eindelijk te bellen (soms mag je zelfs NOOIT bellen) om te vragen hoe het ermee staat, zijn ze je manuscript kwijt.

Wel…pieperdepiep…dat is toch ongelofelijk?

Dat wij beginnende schrijvers nederig horen te zijn, dat weten wij wel. Dat wordt ons met de schrijverslepel ingegoten.

Maar die nederigheid geldt toch ook andersom? Zonder schrijvers geen uitgevers, denk ik dan in mijn naïviteit. Wat zou er gebeuren als niemand meedoet met een schrijfwedstrijd?

 

Nietszeggende schrijfprijs

In april van dit jaar won ik een schrijfprijs. Halleluja, wat een pret. Ik mocht drie korte verhalen insturen naar de juryvoorzitster voor feedback. Klinkt goed, niet waar?

Vol verwachting verstuurde ik mijn verhalen. De juryvoorzitster stuurde een ontvangstbevestiging en beloofde zo snel mogelijk te reageren. Het bleef echter stil aan de overkant.

Na twee weken werd ik ongeduldig, dus stuurde ik een email met mijn nederigste excuses voor mijn brutaliteit, maar dat ik toch wel erg benieuwd was naar de mening van deze mevrouw.

Geen reactie…

Twee weken geleden (dus zeven maanden later) stuurde ik weer eens een email, maar nog steeds niets. Inmiddels begin ik toch een beetje te balen. Om eerlijk te zijn voelt mijn prijs als een wassen neus.

Is dit gevoel terecht? Ik weet het niet. Rest mij niets anders dan afwachten, maar de lol is er wel af.

 

Zwijgende gastheer

Een maand geleden was er een oproep op twitter voor gastbloggers. Natuurlijk reageerde ik. Een vriendelijke reactie van de sitebeheerder, maar toch het dringende verzoek eigen teksten te schrijven en dus niets van het web te kopiëren. Mij leek dit logisch, maar kennelijk heeft deze site daarmee een geschiedenis.

Maar goed, ik schreef een onderhoudende (in mijn ogen ook leerzame) gastcolumn. Daarna hoorde ik niets meer. Geen publicatie op hun site, geen reactie (laat staan bedankje) via de email. Helemaal niets.

Op mijn vraag of ik iets fout had gedaan (ja, zo nederig kan ik zijn) en ik iets moest herschrijven kreeg ik geen reactie.

Dus, binnenkort publiceer ik deze gastcolumn met mijn EIGEN tekst op mijn EIGEN blogsite. Zo doe ik dat, inmiddels.

Dit was mijn voorlaatste gastblog voor writersplaza.nl. Mijn laatste is over twee weken te lezen. Dat wordt een vrolijkere blog hoor, dat beloof ik.

Wil je me blijven volgen: http://twitter.com/jannyanna

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s