Vertellen is een kunst

Het laatste nummer van jaargang drie (2016) van e-zine Vertelcultuur is nu bij het Meertensinstituut te downloaden. Het magazine bevat bijdragen van verschillende auteurs.

schrijfexpert_vertelkunstClaudia fris schrijft over de weergave van Andersens sprookje De kleine zeemeermin in moderne kinderboeken. Marita de Sterck beschrijft haar zoektocht naar volkssprookjes uit diverse culturen op Nederlands en Vlaams grondgebied, wat resulteerde in het boek Wreed schoon. Arjan Sterken laat in zijn bijdrage zien hoe verhalen worden gekleurd door het landschap waarin ze geschreven zijn. Silje Meijers deed onderzoek naar ‘vieze verhaaltjes’ of ‘vogelverhalen’. Jessica Frizzera schrijft over verschillende versies van Roodkapje. Theo Meder sluit af met een bijdrage over zogenaamde ‘kwispels’, situatieraadsels die in Duitsland sinds 2004 ook als kaartspel worden uitgegeven.

Advertenties

Symposium levensverhalen

 

De Funeraire Academie organiseert op donderdag 15 december 2016 in Tilburg een symposium Levensverhalen.
fa-symposium-levens-verhalenHet symposium zoomt in op verhalen en biografische schetsen die mensen zelf (laten) optekenen of die van overleden personen worden opgesteld. He

Deze levensverhalen spelen op allerlei manieren een rol in uitvaart- en rouwrituelen. Maar over wat voor soort persoonlijke, maatschappelijke en rituele betekenissen gaat het precies? Daarover spreken cultuurwetenschappers, psychologen en praktijkdeskundigen tijdens het dagsymposium bij Tilburg University. De dag wordt georganiseerd in samenwerking met de Tilburg School of Humanities en het Meertens Instituut KNAW.
Op de website van de Funerale Academie, een platform voor een ontmoeting tussen wetenschap en de uitvaartbranche lezen we:

“Het verhalen van individuele levens is tegenwoordig bijzonder populair. Zo zijn biografieën en autobiografieën in Nederland gevestigde genres geworden. De media geven veel ruimte aan persoonlijke verhalen (vgl. Andy Warhol´s ´minutes of fame´) en binnen de herdenkingscultuur lijkt er voor ieder individu een eigen plek, monument of ´microbio´. Denk bijvoorbeeld aan het kunstproject Stolpersteine. Verder bestaan er grote online databases met uitgebreide persoonlijke gegevens en verhalen van (oorlogs)slachtoffers. Het is onmiskenbaar: maatschappelijke aandacht en functie is verschoven van de groep naar het individu. Het persoonlijk levensverhaal is daar ook een gevolg van.

In verzorgingshuizen en hospices zijn levensverhaalprojecten ingeburgerd via levensboeken, levensvideo´s, memorieboxen etc. Toegesneden op het levenseinde en de uitvaartcultuur kunnen we stellen dat het levensverhaal een kernelement is van de reeds sterk gepersonaliseerde rituele cultuur. Het maken van dergelijke levensverhalen professionaliseert en commercialiseert tegelijk.

Hoe komt een persoonlijke biografie tot stand en op welke wijze bepalen levensverhalen het zelfbeeld van individuen? Wat staat er op het spel bij een (auto)biografie in relatie tot de online network society? En wat is het belang van levensverhalen in de ouderenzorg en de uitvaartwereld?

In diverse wetenschapsdomeinen zijn narratives en story telling in het algemeen en life writing in het bijzonder sterk opgekomen als onderzoeksthema. Ze worden als bron gebruikt of als genre in de analyse betrokken, denk aan culture studies, literatuurwetenschap, discourse analysis, erfgoedstudies, pelgrimagestudies, maar ook psychologie en therapeutische domeinen.”

Op het symposium maken diverse experts hun opwachting,  o.a. prof. dr. Theo Meder (Meertens Inst en RUG), prof. dr. Léon Hanssen (Tilburg University), dr. Monica Soeting en Nina Wijsbek, MA (Nederlands Dagboekarchief), prof. dr. Gerben Westerhof (UT en Story Lab), Noortje Kessels (Literair Productiehuis Wintertuin), ds. Aart Mak (Kerk zonder grenzen, Momentaal), Hannie Vonk (HUB) en Marco Martens verzorgt een mix van spoken word en muziek. De dagvoorzitters zijn prof. Paul Post (Tilburg University) en prof. Peter Jan Margry (Meertens Instituut en UVA).

Kosten: € 45 per persoon, studenten tot 25 jaar betalen € 15 .
Locatie:Tilburg University, Dantegebouw, Dantezaal DZ-1. Warandelaan 2, 5037 AB Tilburg.
Aanmelden vóór 1 december 2016 via emailadres dat op de website van de Funeraire Academie wordt genoemd.

Lees hier meer over het symposium Levensverhalen

Schrijf een alternatieve troonrede

Gelezen: “Op Prinsjesdag leest koning Willem-Alexander de troonrede voor, met daarin de regeringsplannen voor het komende jaar. Maar wat moet er volgens jóu gebeuren?

Troonrede / Agenda / ProDemos CMS – Prodemos.

Schrijf een alternatieve troonrede en maak kans op een dagje lobbyen voor jouw plan/visie in de Tweede Kamer.

Spelregels

  • Noem een maatregel, idee of plan dat je graag zou willen invoeren in Nederland. Dit mag een abstracte visie zijn maar ook een concrete maatregel: alles waarvan je denkt dat Nederland beter wordt.
  • Beschrijf het in maximaal 350 woorden
  • Begin met ‘Leden van de Staten-Generaal’…
  • Stuur je inzending uiterlijk zondag 6 september naar debat@prodemos.nl

Lees meer op : Troonrede / Agenda / ProDemos CMS – Prodemos.

6 schrijflessen van Hitchcock’s Rear Window

Wie enthousiast aan het schrijven is, zoals James Duncan, kan bij alles wat hij tegenkomt – film, tv-programma, boek, liedje, videogame – denken: wat kun je hiervan leren als schrijver?  Zo keek hij onlangs weer eens naar de klassieke rolprent Rear Window van Hitchcock waarvan hij het nodige opstak.

Hij wil dat graag met je delen, maar niet dan nadat hij ‘spoiler alert’ heeft geroepen: ‘Ik ga ervan uit dat jullie die film allemaal wel kennen. En zo niet, ga dan als de wiedeweerga die klassieke film bekijken en kom dan nog maar eens terug om deze handige schrijflessen tot je te nemen. Spoilerloos! Want in de nu volgende tekst ga ik belangrijke aspecten van het plot verklappen. Je bent gewaarschuwd!’

spoiler alert

  1. Bij twijfel: twijfel zaaien

Er is een mooie scene die volgt nadat de aan een rolstoel gekluisterde nieuwsgierige L.B. Jefferies (James Stewart) zijn verdenking heeft laten vallen op zijn buurman Thorwald (Raymond Burr). Jefferies verdenkt Thorwald ervan zijn echtgenote te hebben vermoord en hij observeert de hele nacht alle vreemde activiteiten van deze buurman. Uitgerekend tijdens de sleutelscene, waarin Thorwald samen met een andere vrouw het appartement verlaat, is Jefferies in slaap gevallen. Is Thorwalds vrouw echt dood? Is de verdenking terecht of niet? En wat levert deze scene ons, de kijkers, op?

Allereerst, er wordt een kiem van twijfel gelegd, de optie dat de hoofdfiguur op het punt staat een onschuldig man te beschuldigen. En omdat Jefferies de mysterieuze andere dame in de sleutelscene niet heeft gezien, is hij ervan overtuigd dat Thorwald ’s nachts zijn vrouw heeft vermoord.

Als hij niet op het cruciale moment in slaap zou zijn gevallen, had de film hier kunnen stoppen. Oh, daar is ze al. Dat liep nog goed af. The End.

Rear Window Gif

Maar het liep niet goed af, hè? Geef de lezer (of kijker) meer informatie dan de hoofdrolspeler en je hebt spanning, suspense, gecreëerd. Als iemand daar meester in was, dan was het Hitchcock wel!

Op dezelfde manier kun je spanning opbouwen door in je roman naar een andere scene over te springen. Een scene waarin de held niet voorkomt en waarin zich iets afspeelt wat  de held ontgaat, maar de lezer niet  (in het Nederlands wel ‘Jan Klaassen-effect’ genoemd: kijk achter je, Jan Klaassen!). Normaliter is dit een van de sterke punten van een alleswetende verteller, maar je kunt het dus ook in een IK-verhaal doen. Dat doe je door een sleutelelement weg te laten en informatie te verstrekken die haaks staat op de overtuiging van de hoofdpersoon. (‘Oh, dus het zit heel anders!’) Dan kun je bijvoorbeeld bijfiguren opvoeren, die zeggen dat ze iets gehoord hebben.

Bewijsstukken die elkaar tegenspreken. Het lijkt wel alsof de held in een rechtszaak verwikkeld is, terwijl wij als juryleden op het puntje van onze stoel zitten en ons afvragen of hij het bij het rechte eind heeft, of dat hij de plank volledig misslaat en zich laat meeslepen in een te rijke fantasie.

2. Gooi nRear-Window Technicolorog wat twijfelaars bovenop de twijfel

In het begin gelooft niemand Jefferies. Thorwald laat de ene na de andere malle gewoonte zien en jeffries moet zich in alle bochten wringen (niet makkelijk als je met een gipsbeen in een rolstoel zit!) om zijn mooie modieuze vriendin Lisa (Grace Kelly) te overtuigen van zijn gelijk. Zijn oude oorlogsmaatje, tegenwoordig detective, gelooft hem ook al niet, vooral omdat hij alleen maar ontlastend bewijsmateriaal over Thorwald kan vinden . Keer op keer vraagt Jefferies de wetshandhavers om hulp en keer op keer wordt hij geconfronteerd met feiten en gezond verstand. Totdat zijn vriend hem zegt op te houden en Thorwald met rust te laten.

En doet hij dat? Natuurlijk niet. Al die twijfelaars sterken Jefferies juist in zijn overtuiging.  Gooi dus gerust spijkers op de weg om de hoofdpersoon dwars te zitten, vooral als die spijkers van vrienden komen en van mensen die de hoofdpersoon dacht te kunnen vertrouwen.

3. Elke bijfiguur is bijzonder

Het wemelt van de bijfiguren in Rear Window. Miss Lonelyheart, wanhopig op zoek naar liefde. Miss Torso, de danseres aan de overkant van de binnenplaats. De dove beeldhouwer. De musicus die constant aan een pianocompositie sleutelt, die weer zicht heeft op een stelletje dat op de brandtrap bivakkeert, de nieuwsgierige hond.. Met een paar unieke details weet Hitchcock ze stuk voor stuk neer te zetten.

Rear Window Italiaanse poster - La Finestra Sul Cortile

Geef de figuren in jouw boek een dingetje. Een rafeltje, iets bijzonders waardoor ze je bijblijven. Misschien is de beambte doof of heeft hij een mal haarstukje, misschien heeft je zus een raar huisdier met problemen, en oefent de oppas vruchteloos op haar viool.

Een paar unieke trekjes laten een bijfiguur opvallen met z’n nieuwsgierigheid, luiheid, arrogantie.. Een roman schrijven lijkt daarin op het koken van Chili in een crockpot.

Alle kleine beetjes dragen bij aan de smaak van je verhaal, dus maak er wat van!

4. Alle vijf zintuigen bouwen samen een goede sfeer

Hoe Hitchcock de sfeer opbouwt in de film is het werk van een genie*). Je hoort muziek die uit andere appartementen komt, de nachtelijke regen, straatlawaai, blaffende honden. Je ziet wat de buren aan het doen zijn, maar ook zonsondergangen, wolken, en Hitchcock zelf komt ook nog even in beeld. Je proeft en ruikt bijna het eten dat Lisa brengt, de sigarenrook van Thorwald, en je voelt de jeuk die Jefferies onder het gips heeft. Elk zintuig, elke emotie wordt ingezet om een symfonie van echt leven in de film op te bouwen.
In jouw roman kun je je bij elke scene afvragen: welk detail heb ik in de loop der tijd weggelaten, wat kan ik weer toevoegen als nieuwe emotie, speciaal gevoel of detail om de sfeer neer te zetten? Bekijk dit scene voor scene, hoofdstuk voor hoofdstuk.

rear window poster winner

5. Locatie, locatie, locatie!

Het hele verhaal speelt zich af in Jefferies appartment terwijl hij uit het raam kijkt. Ja, Hitchcock had ook de bevriende detective kunnen volgen wanneer deze met getuigen praat, of Lisa kunnen volgen als ze bij Thorwald naar binnen gaat en haar perspectief kunnen kiezen. Maar nee, alles wat Hitchcock nodig had was te vinden op de binnenplaats, zichtbaar door Jefferies raam. Dat lijkt misschien een foefje maar er zijn duizenden eenacters en korte verhalen die het net zo doen, soms zelfs een roman. Je hoeft je niet te beperken tot één locatie, als ie maar goed is. Locatie maakt of breekt je roman, dus zorg ervoor dat je de juiste plaats geselecteerd hebt voor je personages, een plek die het beste en slechtste uit ze tevoorschijn haalt, een plek die hun verhindert om een betrouwbare verteller te zijn, een plek die hen uit de comfort-zone haalt. Daag je personages uit met een unieke setting.

6. Tegenpolen trekken elkaar aan

Rear Window Duitse filmposter

De relatie tussen Jefferies en Lisa staat voortdurend onder spanning, ze lijken niet bij elkaar te passen. Jefferies is een avontuurlijke fotograaf die zich thuisvoelt in een jeep in de modder, terwijl Lisa een modieuze dame uit New York is, altijd op en top verzorgd en stijlvol gekleed. Hij zegt voortdurend dat ze te goed voor ‘m is en dat hij niet geschikt is voor een keurige wereld. Maar we weten dat er voldoende liefde is tussen de twee, getuige de verlangende blikken en de bezorgdheid als een van hen in gevaar is.  Ze zijn elkaars tegenpolen en tegelijkertijd vullen ze elkaar uitstekend aan. Stel je voor als hij geen avontuurlijk fotograaf maar een rijke bankier was geweest. Of zij een reisjournaliste of piloot. Ze zouden alleen oog hebben voor elkaar en niet uit het raam kijken. Beetje saai, hè?

Maar nu worden ze uitgedaagd, in de war gebracht, gekwetst, zijn ze nieuwsgierig wat de ander en de mensen om hen heen denken.. wat tot het moordmysterie leidt dat hen voorgoed verbindt.

Credits:

James H. Duncan is blogger en schrijver van korte verhalen, gedichten en romans die hij momenteel voorlegt aan ‘agents’ .  De tekst hierboven is een Nederlandse bewerking van zijn Engelstalige artikel in Writer’s Digest, 15-1-2015


Rear Window  werd een klassieker, mede dankzij screenwriter John Michael Hayes (1919-2008), die het scenario baseerde op een kort verhaal van Cornell Woolrich uit 1942, getiteld “It Had to Be Murder.”

Archief is op zoek naar dagboeken en brieven

Op de website van het Nederlands Dagboekmuseum staat al enige tijd een treurige mededeling te lezen. Het museum bestaat niet meer en de website is dit jaar opgeheven.  “Geschreven historisch materiaal, zoals dagboeken en brieven worden nu verzameld door het Nederlands Dagboekarchief. Dit archief is ondergebracht bij het Meertens Instituut te Amsterdam,” zo lezen we op de museumsite. Anita Verweij uit Leusden, eigenaresse van het voormalige museum dankt iedereen ten slotte voor de belangstelling.

We hoeven niet bij de pakken neer te gaan zitten, want de handgeschreven dagboeken zijn bij het Meertens Instituut in goede handen. Het Nederlands Dagboek Archief, kortweg NDA, verzamelt, archiveert en ontsluit Nederlandse dagboeken. “Helaas zijn in de loop der jaren veel dagboeken en briefwisselingen uit nalatenschappen op rommelmarkten of zelfs in de vuilcontainer verdwenen. Dat is zonde, want deze documenten zijn van grote betekenis voor onze kennis over het dagelijkse leven van gewone mensen, vroeger en nu.”, lezen we op hun website. “Het Nederlands Dagboekarchief zorgt ervoor, dat dagboeken, briefwisselingen, memoires en andere ‘persoonlijke schrijfsels’ een tweede leven krijgen.”

Ook biedt het archief de dagboeken aan als onderzoeksmateriaal, in eerste instantie aan wetenschappers. “Dagboeken en andere egodocumenten geven het verleden een menselijk gezicht en maken het op een unieke, persoonlijke manier toegankelijk voor een breed publiek. Het Nederlands Dagboekarchief haakt in op de groeiende interesse in de vaderlandse geschiedenis en in het Nederlands erfgoed.”

Zo heeft het NDA twee stagedagboeken van studentes aan de opleiding van de Vereeniging voor Kinderverzorging en -opvoeding in bezit, allebei uit de eerste helft van de vorige eeuw (zie foto). Zo’n dagboek werd speciaal t.b.v. het – verplichte – stageverslag uitgereikt, zo lezen we in een los inliggende brief van de Vereeniging.

fragment dagboek

Stagedagboek van mej. A., 1927-1928 (foto: NDA)

Stagedagboek

Stagedagboek van mej. B., 1938-1939

Vorig jaar beschikte het NDA al over 1200 dagboeken, maar het is continu op zoek naar nieuwe dagboeken, reisverslagen, briefwisselingen en memoires uit het Nederlandse taalgebied. Dankzij het Nederlands Dagboekarchief gaan deze kostbare documenten niet verloren, maar krijgen zij via onderzoek en publicaties een tweede leven. Hebt u een document voor hun collectie – van uzelf of bv. uit een nalatenschap? Neemt u dan contact op met het NDA.

Luister naar een radio-interview van De TaalStaat, met Susanne Neugebauer, voorzitter van het Nederlands dagboekarchief en Mirjam Nieboer, één van de oprichters van het archief (ca 8 min) : Het dagboekarchief ! Radio-interview >>

Hoe schrijf ik mijn memoires – vijf tips

Hoe schrijf ik mijn memoires – vijf tips

schrijfster Nancy SpillerNancy Spiller schreef haar memoires en leerde al doende vijf belangrijke lessen. Ze deelt in deze blogpost haar ervaring met jullie. Vijf tips om je autobiografie te schrijven

Je kunt zeggen wat je wilt over ego-literatuur, maar memoires zijn ongekend populair tegenwoordig.
Sommigen zien het als middelmatige zelfevaluatie maar publiciste Nancy Spiller, schrijver van Compromise Cake denkt dat memoires ook in een culturele behoefte voorzien. In het Tijdperk der Afstandelijkheid is het lezen van memoires een van de beste manieren om in contact te komen met een interessant iemand, zegt ze. Ook een roman biedt je de mogelijkheid tot contact, maar nooit rechtstreeks, want het is en blijft fictie. Memoires daarentegen zijn echt, en daarmee ontmoeten lezer en schrijver elkaar direct op papier. De schrijver probeert een leven, in dit geval zijn eigen leven, te doorgronden. Een roman kan je een fascinerende wereld binnenvoeren, maar als je het even gehad hebt met alle die verzinsels, dan duik je lekker op de bank met de herinneringen van iemand en voel je je minder eenzaam.

Schrijf dus je memoires! Er is voldoende belangstelling voor. Maar hoe ga je dat monster te lijf? Nancy Spiller schreef zelf haar memoires op in Compromise Cake en ontwikkelde een aantal tips.

Tip 1 Zie het niet als competitie

Zodra je vertelt dat je je memoires aan het schrijven bent, kan iemand vragen: ‘Echt waar? Waarover? Wat is zo bijzonder in jouw leven?’. Ook de stemmetjes in je hoofd kunnen opeens roepen: ‘Dit interesseert echt geen hond, hoor!’. Je hebt misschien de Mount Everest niet beklommen en bent niet geland op de maan, je bent ook niet met veel gedoe afgekickt en je bent geen jihadist of zoiets. Klopt. Maar dat betekent niet dat je niets te vertellen hebt, dat je geen memoires kunt optekenen.

Angela's Ashes Frank McCourt bijvoorbeeld, de schrijver van Angela’s Ashes (De as van mijn moeder) over zijn afschuwelijke jeugd in Ierland, zei dat hij daardoor de betekenis van zijn onbetekenende leventje leerde zien.
‘Wat had kunnen zijn’. Dat kan ook een goede drijfveer zijn voor memoires, volgens schrijver William Zinsser.
En Geheugen, spreek van Vladimir Nabokov, bestaat voornamelijk uit zijn herinneringen aan een magische jeugd die hij in de bevoorrechte kringen van het tsaristische Rusland doorbracht. Als lezer voel je mee met het kind dat geniet van zijn ontwakend bewustzijn en de rouw om het verlies van die wereld. Sommige mensen zien de politieke moord van de vader als het belangrijkste thema, en de ellende die de verbannen familie vervolgens meemaakt. Maar dat verhaal bevindt zich in de zijlijn, en is daardoor hartverscheurend. Wij geven zoveel om het Rusland van Nabokov dat we niet alleen rouwen om het verlies maar ook onze eigen verloren en verdwenen werelden voor ogen krijgen.
Zo realiseerde ik me bij het doorzoeken van mijn moeders receptendoos, dat daar nog veel van mijn eigen jeugd en die van haar in opgeslagen lag. Cheryl Strayed, schrijfster van memoires met de titel ‘Wild’ zegt: ‘Kunst is geen anekdote. Het is het bewustzijn dat we aanbrengen om het leven dragelijk te maken’

 

 Tip 2  Hou een dagboek bij

Dagboek met slotSchrijf elke dag. In een dagboek kun je oefenen in het vertellen van verhalen. Iets wat Phillip Lopate vergelijkt met vingeroefeningen van een pianist. Een dagboek is ook de plek om ordening te brengen in je gedachten over de aanpak van je memoires, herinneringen uit de tijd die je op dat moment aan het beschrijven bent, en oefeningen die daarmee verbonden zijn. Schrijf je dromen op, om ook de onbewuste gedachten en gevoelens over gebeurtenissen te ontdekken. Maak ten slotte ook notities over wat je in dat kader allemaal hebt gelezen. Een dagboek is kort gezegd van alles, de steensoep van de schrijver, om het hongerige memoires-beest te voeden met een soep vol losse bijdragen. In mijn eigen memoires gebruikte ik niet alleen mijn eigen kinderdagboekjes en dagboeken maar ook mijn moeders verhelderende tienerdagboek.

 

Tip 3 Lezen, lezen, lezen

Je kunt niet schrijven zonder te lezen. Helaas komt dit voor mijn schrijfstudenten als een verrassing. Zij beweren voor lezen geen tijd te hebben en zo snel mogelijk willen gaan schrijven als ze tijd hebben. Maar je moet voor allebei tijd vrijmaken als je iets lezenswaardigs wilt schrijven. Lees goede memoires of luister voor mijn part onderweg in de auto naar de luisterboekversie.
Begin maar eens met Geheugen, Spreek, met De Leugenaarsclub van Mary Karr over moeder en dochter, of Growing up van Russell Baker, of het ingetogen The Book Of My Lives van Aleksander Hemon uit 2013.
Lees ook boeken over het schrijven van memoires. Te beginnen met William Zinsser Writing about your life  a journey into the past en Inventing the truth  The Art and Craft of Memoir, en Vivian Gornick The Situation and the Story.
Phillip Lopates inleiding op zijn collectie The art of the personal essay (klassieker voor dit onderwerp die je op weg helpt je stem te vinden en je verhaal.)

Je hebt de stemmen van andere schrijvers in je hoofd nodig om je eigen stem te ontwikkelen. Noteer wat je leest en reageer erop, al schrijvend!

Compromise Cake (memoir) The Liars Club (memoir) Growing Up (memoir)
Angela's Ashes Wild, Cheryl Strayed (Nederlandse vertaling) Speak Memory - Geheugen Spreek Nabokov
The Book of my lives (memoir) Hemon Writing About Your Life Rogue River Journal. A Winter Alone.

 Tip 4 Houd afstand

Afstand in tijd of afstand in plaats, dat maakt niet uit. Of je nou op middelbare leeftijd terugkijkt op je jeugd of met pensioen bent gegaan en terugblikt op de eerste stappen in je carrière, fysieke afstand of afstand in tijd draagt bij aan perspectief. Als je nog maar pas iemand kwijt bent geraakt, dan kun je beter even wachten tot je alles wat meer in perspectief ziet voordat je zijn of jullie leven samen te boek gaat stellen.
Misschien moet je schrijven over een plaats waar je nu niet meer verblijft, bijvoorbeeld je ouderlijk huis of het gebied waarin je bent opgegroeid. Als je erover schrijft komt het weer tot leven en kun je ontdekken waarom je er zo naar verlangt.
Ik schreef over mijn jeugd in de San Francisco Bay Area met een tijdsafstand van enige tientallen jaren waarin ik in Zuid Californië woonde.
Je kunt ook op een andere plek gaan zitten schrijven om je geheugen te helpen. Essayist John Daniel deed dat. In de winter van 2000 verbleef hij in een eenzame hut in Oregon om over zijn overleden vader en hun relatie te schrijven, later gepubliceerd als Rogue River Journal. Tijd en afstand helpen het geheugen een zetje te geven, je blik te verschuiven en je stem te vormen. Frank McCourt werkte jarenlang als docent in New York voor hij aan Angela’s Ashes begon.

 

Tip 5 Gebruik een ‘kapstok’

Autobiografisch SchrijvenBeperk de reikwijdte van je verhaal. Bepaal wat bij het verhaal hoort en wat niet. Gaat het over je relatie met je vader of je broer (je weet wel, die van ‘dat interesseert geen hond’) in een bepaalde periode, of gaat het over een kantelpunt in je leven? Of is het ’t verhaal rondom een rode draad en alle mensen en plaatsen daar omheen? De receptendoos van mijn moeder gaf mij de kapstok voor Compromise cake.
In Family onderzocht auteur Ian Frazier het leven van zijn ouders gebaseerd op de artefacten die zij na hun dood hadden achtergelaten.
Het gaat niet om alles wat er ooit gebeurd is. Het is het kantelpunt, het sleuteljaar, het moment dat bepalend werd voor alles wat volgde. Van daaruit kun je het uitbreiden met andere verhalen die aan die tijd verbonden zijn, of aan die plaats. Maar je wilt niet te ver van je kapstok vandaan raken.

 

Slottip:

Maak het jezelf niet te moeilijk door publicatie van je verhaal als enige doel te zien. Schrijf de memoires die je zou willen lezen of schrijf voor de volgende generatie. Hoe wil je dat ze over jou en het leven van jouw tijd denken. Als je daarin slaagt zal wellicht publicatie volgen. En vergeet ook niet dat er geen regels zijn, alleen adviezen. Belangrijkste is dat je begint te schrijven, dat je je hart en geest openstelt en rekent op een hoop verrassingen onderweg, zelfs als je denkt dat je al klaar bent!

 

 

Dit is een Nederlandse bewerking van een Engelstalig gastblog van Nancy Spiller