The End [Schrijverskast Slot]

writersplaza that's all folks

Door gastblogger Janneke Heimweg

 

Dit is mijn laatste gastblog voor Writersplaza.  Best jammer, al zeg ik het zelf, maar een weloverwogen keuze. Ik denk dat jullie inmiddels alles van mijn schrijfleven weten, dus doorgaan met bloggen zou betekenen dat ik in herhaling ga vallen.

Hoe het begon

Ruim een half jaar geleden werd ik gevraagd (ja, echt waar: gevraagd) om op de weblog van writersplaza te schrijven.
Met veel plezier heb ik geschreven over mijn schrijfleven, met in het bijzonder mijn worstelingen, kleine overwinningen en veel overpeinzingen en twijfels.

Sinds die eerste blog is er veel veranderd. Jullie hebben kunnen lezen over hoe ik van ‘zolderkamertjesschrijver’ ben opgebloeid naar gastblogster, schrijffeestjesganger en manuscriptschrijver. Ook heb ik een tijdje (boek)recensies geschreven.
Dit klinkt misschien heel basic, maar voor mij is het heel wat.
Kortom, ik heb veel geleerd. Misschien hebben jullie zelfs veranderingen in mijn blogstijl opgemerkt?

Schrijftip

Ik zal het bloggen gaan missen, want het is een goede schrijfmotor. Je blijft schrijven, ook als je even niet weet hoe je verder moet met je verhaal of manuscript.
Hé, dit lijkt zowaar op een schrijftip.
Eigenlijk is dat het ook. Ik raad je aan om zelf (mocht je dat niet al doen) ook te gaan bloggen. Op je eigen website, maar ook als gastblogger op schrijfsites of voor kunstencentra. Dit levert je naast schrijfuren en het ontdekken van je schrijfstijl ook naamsbekendheid op. Je leert schrijfmensen kennen, die vaak ook weer schrijftips geven.
Ook het schrijven van boekrecensies is erg leerzaam. Mooie bijkomstigheid is, dat je de boeken die je hiervoor leest, meestal, in je eigen boekenkast mag plaatsen en met een beetje geluk heb je zelfs een ‘meet en greet’ met schrijvers.

Wat ga ik hierna doen?

Voor Writersplaza mag ik enkele schrijfboeken recenseren, dus jullie zijn nog niet helemaal van mij af.
Voor mijzelf is er mijn manuscript. Op dit moment laat ik mij afleiden door schrijfwedstrijden en het leven. Mijn manuscript ligt te verstoffen, mijn hoofd blijft er wel aan denken, maar er wordt niet aan geschreven. Daar moet verandering in komen. Dus geen schrijfwedstrijden meer. De drang naar aandacht en wedstrijdspanning blijft aanwezig, het is al weer een tijd geleden dat er een verhaal van mij gepubliceerd werd, maar ik moet dit gevoel de kop indrukken. Mijn schrijffocus moet de komende tijd bij mijn manuscript liggen.
Daarna is hier in de stad weer het ‘Hendrik de Vries Stipendium’ waarop ik, net als in 2011, ga inschrijven. Wie weet dat ik mijn oeuvre naar behoren heb uitgebreid (dat was een vereiste van de jury, de vorige keer) en ben ik beter geworden met schrijven ten opzichte van twee jaar geleden.

En ooit, als ik alle winden mee heb, ligt mijn debuut in jouw boekwinkel om de hoek (een mens moet blijven dromen, niet waar?)

Bedankt voor het lezen. Wil je me blijven volgen: http://twitter.com/jannyanna

Janneke

Janneke

Advertenties

Help, oma leest mee! [Schrijverskast 11]

annie mg schmidt google doodle

‘Mag ik je verhaal ook lezen? Ik ben zo benieuwd!’ Oma kijkt me glunderend aan. Haar kleindochter heeft een prijs gewonnen, de derde prijs (zie mijn eerdere blog ‘Schrijfbrons’). Net als vroeger, toen we met onze schoolrapporten langskwamen, krijg ik ook nu een donatie van haar.
‘Koop er maar wat moois voor meisje, een pen misschien?’ Die lieve oma.

Mijn winnende verhaal gaat over de Katholieke Kerk. En oma is een vrome katholieke vrouw. Leuk voor oma dus, zou je denken, zo’n bijpassend verhaal.
Maar dit is niet het geval. Want er wordt een moord beraamd in mijn winnende verhaal. Nog wel met een hostie, het heilige lichaam van Christus. En de pastoor, die goede man, is de hoofdpersoon…

Mijn moeder, ook actief in het katholieke leven, kon ook niet wachten tot ze mijn verhaal mocht lezen. Een leuk stuk voor in het ‘Kerkvenster’ zei ze nog. Toen ze het gelezen had, zei ze niets.
Een tijdje later zei ze: ‘dit kan ik echt niet in het kerkblaadje zetten. Dit is te schokkend voor die oude mensen.’

Hieruit blijkt dat het kiezen van een onderwerp, thema of plot voor mijn verhalen steeds moeilijker wordt. Hoe meer mensen weten van mijn schrijfhobby en hoe meer mensen dus mijn verhalen lezen, hoe meer ik bezig ben met de vraag of mijn verhalen niet te schokkend zijn.

Jammer, want ik vond het erg fijn (en het ging ook vaak vanzelf, ik kon er niets aan doen) om over moord, achtervolgingen en heldhaftige jonge vrouwen te schrijven.

Toen ik vorig jaar in de Synagoge was, ik deed research voor mijn thrillerverhaal voor dewebschrijvers.nl, vroeg een keppeldragende meneer wat ik aan het doen was. Hij wees op mijn notitieblok. Ik antwoordde dat ik een verhaal schreef over een moord in de synagoge. Hij keek mij aan met grote ogen en zei: ‘een moord, hier in dit gebouw?’, er was afschuw te lezen op zijn gezicht.

Voor mijn manuscript geldt het zelfde. Durf ik die seksscène te beschrijven, kan ik de Kerk weer gebruiken voor een moord?

Dus hoe meer je uit de schrijverskast komt, hoe lastiger het is om bij je schrijfthema’s te blijven. Of je trekt je niets aan van de meningen om je heen. Maar of me dat gaat lukken?

Dit is een gastblog van Janneke Heimweg

Sprong in het diepe: uitgeven in eigen beheer

Carlijn Binnenhuis liet via Twitter weten dat haar boek er was, uitgegeven in eigen beheer. Daar wilden we meer over weten en we vroegen haar er op ons weblog iets over te vertellen.

Boek uitgegeven in eigen beheer

Door gastblogger Carlijn Binnenhuis

Hier ben ik dan , gevraagd om een stukje te schrijven over uitgeven in eigen beheer. Je zou denken dat moet toch niet zo moeilijk zijn, maar in werkelijkheid vind ik het best eng.

Ik zat vorig jaar achter mijn laptop en scheef mijn gevoel op. Ik had een vervelende scheiding achter de rug, met alle gevolgen van dien. Hoe moest ik nu op eigen benen staan?
Maar ik verlies nooit mijn humor en scheef het met een kwinkslag van me af. Dat het een verhaal zou worden waar zoveel mensen zich in zouden herkennen had ik niet verwacht. En zeker alle leuke positieve reacties overdonderden me best wel.
Tja….. en toen was er een boek. Een sprong in het diepe…. is de titel.
Naar veel aandringen van mensen om me heen heb ik besloten om het uit te geven in eigen beheer. Ik, een totale leek in de schrijverswereld, vond het wel stoer klinken. Wat doe je voor werk? Uh, ik werk in de zorg , heb een boek geschreven en uitgebracht in eigen beheer. Hoe leuk klinkt dat!
Maar blond als ik ben had ik geen idee wat me te wachten zou staan, dus besloot ik dat het tijd werd om de 21e eeuw in te duiken, die ik altijd uit alle macht heb geprobeerd te vermijden. Ik ging op zoek naar een tekstschrijver en via het internet vond ik een redacteur die er wel brood in zag. Ik kreeg van hem een goede feedback.
“Je hebt een goed en toegankelijk boek geschreven Carlijn, een boek vol vaart en humor, en ik denk dat veel mensen zich zullen herkennen in de problematiek. Daarnaast kon ik ook steeds een lach niet onderdrukken, ik ben benieuwd naar deel twee.”
Zeer lovend allemaal en ik kan het nog niet echt bevatten.
Maar zeg eerlijk, als je zoiets te horen krijgt, zelf prettig gestoord bent , durf je in mijn geval de tweede stap te maken. Dus besloot ik een isbn-nummer aan te vragen. En een dag of wat later stond ik geregistreerd als uitgever en auteur Carlijn Binnenhuis. Heel spannend vond ik zelf. Ik ben samen met een goede vriend Ton Kamp naar de drukker in de buurt gereden en heb daar een goede deal kunnen sluiten. De eerste honderd boeken zijn al bijna verkocht en hoe het verder gaat met Carlijn, dat ligt aan de lezer. Wat ik wel kan vertellen is dat het meisje vol streken en levenslust weer helemaal terug is. Daarom wil ik jullie een ding meegeven:
ALS JE NIETS DOET MET JE LEVEN, WEET JE OOK ZEKER DAT ER NIKS GEBEURT.

Op woensdag 21 november is de boekpresentatie

Wie een boek schrijft, is gek [Schrijverskast 10]

Mis- en gebedenboek - een katholiek meisje

Door gastblogger Janneke Heimweg

Sinds enkele maanden schrijf ik aan mijn eerste boek. Al jaren kriebelde dit idee in mijn achterhoofd. Maar ja, wie schrijft er nou een boek. Dan moet je wel op zijn minst half gestoord zijn, zo dacht ik al die tijd. Dus hield ik het veilig bij korte verhalen en sinds kort deze blogs.

Totdat ik op een mooie ochtend naar mijn werk fietste en er zomaar ineens een personage in mijn hoofd opkwam, de levensvragen en de conflicten van dit karakter kwamen er al vrij snel achteraan en vlak voordat ik op de plaats van bestemming aankwam, zag ik de setting helder voor de geest.
Eureka! Ik ga een boek schrijven.

De knoop is doorgehakt, de kogel is door de kerk. Inmiddels vertel ik het aan iedereen, ik ben zelfs zo stom geweest om het feit rond te bazuinen in het bijzijn van Gronings Grootste Uitgever.
Dus nu moet ik wel, er is geen weg terug.

Natuurlijk schrijft een mens niet zomaar een boek, dus worstel ik momenteel met verschillende dilemma’s. Het zijn wellicht vragen die elke schrijver zich eens heeft afgevraagd, maar voor mij zijn ze nieuw en ze houden me nogal bezig. Hieronder de belangrijkste.

Welk genre?
Ik hou van spannend schrijven en ik lees graag thrillers. Wanneer de lezer zegt dat hij mijn verhaal niet kan wegleggen omdat het zo spannend is, glunder ik (oké, dat zei mijn moeder).
Maar de feedback die ik onlangs kreeg n.a.v. een thrillerwedstrijd ben ik nog lang niet vergeten: ‘ondanks wat er gebeurt, is het nergens spannend.’ AAARRCH, dat zijn woorden die keihard aankomen.
Misschien is een roman een betere optie. Het verhaal dat ik in mijn hoofd heb past ook beter bij een roman, maar ik hou zo van spanning.
Mag ik voor een compromis gaan, of moet ik kiezen? Een spannende roman?

Natuurlijk heb ik al veel beslissingen genomen. Ik heb een heuse mindmap (tip van schrijver Lupko Ellen) gemaakt. Ik heb de hoofdvragen en de conflicten duidelijk, ik weet de plaats van handelen en de personages staan me helder voor de geest.
En…, de eerste scènes (hoofdstukken?) zijn geschreven!

Dus nu moet ik erop vertrouwen dat de juiste antwoorden vanzelf zullen verschijnen (misschien weer op de fiets?) en dat ik voor nu gewoon maar moet doorschrijven. Toch?

Lees hier de omschrijving van mijn boek

Voorleesavontuur [Schrijverskast 9]

In mijn vorige blog  (Schrijffeestje) noemde ik al even het voorleesavontuur. Alweer een hele belevenis voor mij als beginnend schrijver.

Tijdens de Culturele Zondag in het Paleis in Groningen, mocht ik mijn zelfgeschreven vriendschapsverhaal voorlezen.

Die middag fiets ik met een behoorlijke, bij mijn stemming passende, tegenwind naar het Paleis. Het is 15.30 uur, om 16.10 uur is het mijn beurt.
Ik heb net genoeg tijd om te fietsen, mijn kapsel te fatsoeneren en om een wit wijntje te drinken (tip van Herman Sandman). Dus geen tijd voor extra stress.
Toch?

Met een knoop in mijn maag kom ik aan. In de Erlenmeyerzaal loopt het programma van die middag ten einde. Wij van dewebschrijvers.nl zijn de slotact. Publiekstrekkers?

Gauw klok ik mijn wijntje naar binnen (zoals gewoonlijk heb ik toch minder tijd dan gedacht), mijn medevoorlezers staan inmiddels om mij heen. We fluisteren, er wordt nog een toneelstuk opgevoerd, onze zenuwen de ruimte in.

Geen familie van mij in de zaal, goddank. Ik hou dit gebeuren graag zo zakelijk mogelijk. Hoe minder emotie hoe beter.

Dan hoor ik mijn naam. Mijn wijn is nog niet op!

Voorleesavontuur Janneke Heimweg

Ik sta op het podium. Het is zover. Ik stel me voor aan Meindert Talma, die de middag aan elkaar praat. Ik vraag nog snel even naar de meest praktische stand van de microfoon, ik ben immers een leek. ‘Zo dicht mogelijk onder je mond’, antwoordt Meindert. Hij zet de microfoon op de standaard en ik pruts net zolang tot het ding klem zit tussen mijn neus en kin.
Nu nog op papier kijken. Ik loens en hou mijn hoofd raar scheef en zo lukt het me de eerste regels van mijn verhaal voor te lezen.

Ik heb alle aandacht, zo lijkt het echt. Het publiek, een stuk of 25, zit met het hoofd schuin naar mij te luisteren.
Ja, naar mij hè!
Het is een geweldige gewaarwording, moet ik eerlijk bekennen.

Al lezend zie ik Lupko Ellen zitten!

Ook al stroomt het water me over de rug (nee, deze keer overdrijf ik niet) en is mijn hoofd roder dan een rijpe tomaat, het voorlezen gaat goed.

Gelukkig bedenk ik al snel dat ik beter de microfoon los in de hand kan houden, en vlot leest het verhaal zich voort.
Dan lees ik mijn slotzin (een sneue wending, moet ik toegeven) en mijn publiek slaakt een zucht. (gelukkig, mijn verhaal komt over)

Het is gebeurd! Ik bedank en stap van het podium.

Opgelucht luister ik naar de andere drie voorleescollega’s en na afloop glunderen we blij naar elkaar. ‘Ging goed, hè.’ ‘Ja, dank je.’
Op de terugweg voelt de wereld lichter, is de wind gaan liggen?

Op een schrijffeestje [Schrijverskast 8]

staande receptie

Hé, hoe gaat het? Goed.

Door gastblogger Janneke Heimweg

Op een woensdagavond, ongeveer een half jaar geleden, was ik voor het eerst op een schrijffeestje. En dat vertel je nu pas? Klopt, ik wil dit avontuur alsnog met jullie delen, omdat dit feestje hoort bij mijn leerproces tot heuse schrijver.

We vierden de opening van de Boekenweek in de bibliotheek in Groningen. Wij, van dewebschrijvers.nl, zijn uitgenodigd.
Een schrijffeestje. Hoe doe je dat? Hoe gedraag je je? Wat zeg je zoal, en wat vooral niet?
Een wereldje apart, zo leerde ik.

Bij binnenkomst, vijf minuten voor aanvang (zo ben ik), zit de zaal al vol. Gelukkig is er nog plek op een loungebank naast een van mijn dewebschrijvers- collega’s. Verder zie ik geen bekenden, wat meteen mijn ‘positie’ in schrijvers- Groningen aangeeft.
Herman Sandman opent.

Wanneer Herman klaar is, is het tijd voor champagne. Dan zie ik een andere dewebschrijvers- collega. Gezellig. Bijkletsen!
Verderop staan de baas van Gronings grootste uitgeverij, Lupko Ellen en hun redactrice. Een praatje. Dat moet ik toch kunnen? Dapper als ik ben, ga ik bij het groepje staan. Lees: ‘dring ik mij op aan het groepje’.
Lupko vraagt vriendelijk ‘hoe gaat het?’ Een moeilijke vraag uit zijn mond, wat moet je zo’n groot schrijver antwoorden? Dus retourneer ik de vraag en hij antwoordt ook met ‘goed’.
Einde gesprek?
Wat nu.
Ik moet duidelijk nog mijn weg vinden op dit soort feestjes van het Gronings schrijfwereldje.

Met schrijfcollega en de uitgever bespreken we de details van ons voorleesavontuur komende zondag tijdens de Culturele Zondag. Wát ga je doen? Voorlezen?
Ja, VOORLEZEN! Hardop, met heuse toeschouwers.
Natuurlijk ben ik bloednerveus. Nu al gewoon nerveus, dat bloederige zal ongetwijfeld op de dag zelf ontstaan. Maar goed, zoals de organisator mailde: ‘Jij doet het tenminste’ en ‘niet geschoten is altijd mis’. Of zoiets, alle spreekwoordelijke clichés zijn hierbij van toepassing.

Inmiddels is de zaal bijna leeg, de bieb allang gesloten.
We praten nog wat met organisatoren, begeleiders en andere creatievelingen van dewebschrijvers.nl en vermaken ons opperbest.
Wanneer ik, afgeleid uit mijn gesprek met de organisator (ik leer mij al goed te handhaven), opkijk zie ik Herman Sandman praten met mijn schrijfcollega. Ik dring me weer op en samen praten en lachen we alsof we elkaar al jaren kennen.
Herman komt tot slot nog met een aantal nuttige voorleestips. Bedankt!

En dan afscheid nemen (‘Ga nooit onopgemerkt de deur uit!’).
Dus zwaai ik Herman, de uitgever en mijn dewebschrijvers- collega’s gedag en met een ‘tot zondag’ ga ik gauw terug naar man en kids.
Het heerlijk gewone leven dus.

Op zoek naar mijn schrijfgenre [Schrijverskast 7]

Op zoek naar mijn schrijfgenre

Hoe ben JIJ tot je favoriete schrijfgenre gekomen?

Door gastblogger Janneke Heimweg

Een prijs winnen is verslavend. Is het daarom dat ik de laatste tijd aan de lopende band verhalen instuur voor schrijfwedstrijden?

Enkele weken geleden, oké ik vroeg er zelf om, kreeg ik feedback op mijn verhaal voor een schrijfwedstrijd.
Ik las deze feedback op mijn smartphone, meestal komt de verkleinde tekst ook verkleind over in mijn hoofd. Nou, deze keer niet!
Ik was weer terug op aarde.
In het verleden behaalde prijzen geven duidelijk geen garantie voor de toekomst.

De volgende zin, uit deze feedback, achtervolgt mij sindsdien:
‘Ondanks wat er gebeurt is het nergens spannend’.

Met ander commentaar als ‘rommelig’, ‘onrustig’ en ‘ongeloofwaardig’ was ik het eigenlijk wel eens. Dit verhaal had nog best een aantal schrap- en overpeinsrondes kunnen gebruiken, maar de deadline was de baas.

‘Je gooit je naam te grabbel’, zei manlief. Ik lachte hem uit. Maar natuurlijk dacht ik wel na over wat hij zei. Zomaar, lukraak verhalen insturen is duidelijk geen optie. Ik moet voor mijzelf een aantal dingen duidelijk hebben, ik zal ze met je delen:
1) In welk genre wil ik schrijven?
2) Over welke thema’s wil ik schrijven?
3) Als een verplichte scène bij een schrijfwedstrijd niet bij me past, moet ik niet meedoen.
4) En, misschien wel de belangrijkste, ik moet geen overhaaste verhalen opsturen (ook al is dat zonde van mijn tijd die ik er al aan besteed heb).

Qua genre vind ik thrillers erg leuk om te lezen en ook om te schrijven. Lupko Ellen, zelf literaire thrillerschrijver, begreep mijn spannend bedoelde verhalen wel. Tijdens cursussen werd ik vaak geprezen omdat mijn verhaal zo spannend was. (sorry, voor deze arrogante opmerking, maar zij hoort nu even bij deze blog.)
Wat Lupko mij wel ‘verweet’ tijdens die cursussen, was dat mijn verhalen niet geloofwaardig zijn. Jonge vrouwen en oude opaatjes zijn vaak mijn helden, zij doen de meest heldhaftige dingen in mijn verhalen. Dat wringt.
Misschien ben ik geen thrillerschrijver?

Mijn derde prijs verhaal ging over de Katholieke Kerk. Waarschijnlijk is dit verrassende thema (religie) een van de dingen die opviel bij mijn verhaal. Dus misschien moet ik dat herhalen. Maar ik wil geen trucjesschrijver worden!

Wat bij mij knaagt is dat in literaire thrillers vaak ongeloofwaardige moorden en overdreven achtervolgingen plaatsvinden. Dat kan kennelijk wel. Wat doe ik dan verkeerd, waarom schrijf ik ongeloofwaardig? Ik ben er nog niet achter.

Hoe ben jij tot je favoriete schrijfgenre gekomen?